Prawdziwy mężczyzna też czasem zapłaczeWtulony w samotni we własne ramionaŁzy zaś kroplami do kielicha staczaSiła przemożnego smutku.Niegdyś szczęśliwy, jak ci mali chłopcyCo biegają radośnie za cierpliwą matką,tak i on wtulony w kasztanowe jej włosySzeptał o niebie.Dziś żyje wspomnieniem o radosnej chwili,Pamięcią spacerów, skradzionych pocałunkówŁzy z wódką miesza, pisze wiersz pijany,o jutrze nie myśli.