MatceWyjść na ulicę w niebieski, letni zmierzch,dymią fajki jak zapach zielonych brazylii,gwiazdy jak ryby zabite wypływają na wierzch,znad gitar - kapelusze jak czarne pluszowe motyle.Wyjść na ulicę: kołyski zwiewnej muzyki i bajek,tam grają katarynki jedwabny stuletni walczyk.Ten niderlandzki obraz z porcelanowych fajek,z baldachimów dłoni kobiecych i strun kobiecych palców.Otom dzieckiem, skrzydłem jednodniowych przeczuć.Jestem tylko chłopcem, który płacze nad zabitym ptakiem.Nie przeżyłem tylu lat i drzew, co ten wieczór.Jestem chłopcem, który płacze nad zabitym ptakiem.Krzysztof Kamil Baczyński luty 41r.