przede mną idzie mężczyzna
cienki w biodrach, wysmukły
jak dym z komina.

idzie niosąc w sobie
swoje męskiem myśli, których nie znam,
tajemnicę - można by rzec -
męskości.

odwrócił się.
to przecież tylko mój mężczyzna.
włożył inny płaszcz, dlatego nie poznaalm.
znika urok,
ta twierdza jest już zdobyta.

wyciągam ręce, śmiję się,
rozczarowana i szczęśliwa
biegnę ku niemu
jak ku samej sobie.


--
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl